|
خواب
سرم درد ميكند....قرص ميخورم...شايد آرام شوم...روسري ام را برميدارم.و محكم به دور سرم ميبندم....ديگر هيچ چيز نمي فهمم........ باران مي آيد...تند و ريز....مي دوم...باران مي آيد...دانه هاي باران به صورتم مي خورند...سريع و بي پروا....دستهايم را باز ميكنم.....سردم مي شود.....مي دوم....نفسم به شماره افتاده....گل هاي نرگس هنوز در دستانم جا خوش كرده اند.....باران گل هايم را خيس خيس كرده است....دستي نرگس ها را مي گيرد....مي دوم...يه جفت چشم...با ظرافت تمام.....دويدنم را مي پايد... گل هاي نرگس.....باران خيس....و حضور تو......ناگهان گرمم مي شود.. |+| نوشته شده توسط شبرو در چهارشنبه یازدهم مرداد 1385 و ساعت 2:55 بعد از ظهر  |
درباره وبلاگ
 وقتی در شب راه می رفتم ودر جستجوی پناهگاه گرمی بودم
از کنارم گذشت گفتم:«هی نگاه کن! روی مژه هایت دانه های برف ریخته است» و او گفت: «این برف نیست پرهای بالشی است که خدا در آسمان تکانده است...» وسپس لبهای خندانش را گشود تا برفی را فوت کند وما هر دو خندیدیم بعد به چشمانش نگاه کردم ودیدم که چشمانش, گرمترین پناهگاه جهان است... ترجمه قالب
|
